سعيد چوبينه وبلاگنويس لر ، در يادداشت طنزآميز و كوتاهي با عنوان «ببخشيد من لرم !»، نسبت به تخريب فرهنگسراي بهمن علاءالدين اهواز و طرح هاي انتقال آب كارون انتقاد كرد.
 
ببخشيد من لرم ! اجازه دهيد نه به رسم سياست با اشاره و ايما و نه به رسم نامردان از پشت و حتي نه به رسم دنياي مجازي با شخصيت مجازي، بلكه به رسم انسانيت و اخلاق، به رسم شرافت و ايمان و به رسم زاگرس نشینان و مظلوميت، كمي و تنها كمي بنالم.

"بايد ميگفتم من يا بايد ميدانستي تو". برادران، خواهران، دوستان، دشمنان، موافق، مخالف، بشريت، بربريت، و يا گوش شنواي حاضر.

من، رسماً :

- از حضور ناخواسته ام در باكس پيامكي شما و يا همين لحن حرف زدنم توي سريالهاي رسانه ي به اصطلاح ملي، پوزش مي طلبم. 

- از رفتار كودك دبستاني "كهگيلويه و بويراحمد" كه سوار بر جره به مدرسه مي رود و از غول آهني انگشت خوار (جره) باكي ندارد و هر بار يك بند از انگشت خود را به جاي كرايه به رودخانه مي دهد، پوزش مي طلبم.

- از رفتار نه چندان مودبانه ي تنديس اسب آريو برزن در ياسوج كه پشتش رو به خيابان آريوهاي امروزي وطن و خانه ي من است، پوزش مي طلبم. اسب است ديگر! 

- از اينكه تالار بهمن علاءالدين اهواز (به گفته برخي مديران)‌ سيماي كارون و اهواز را زشت و كثيف كرده بود و مسئولان شهرداري و استانداري را به زحمت انداخت كه شبانه زحمت خاك كردنش را بكشند، پوزش مي طلبم. همين بهتر كه مافه گه و مزار بهمن علاءالدين را نبينيم و يادمان نيايد "هيجار" مظلوميت خوزستان را كه سر داد.

از اينكه گونه هاي جانواري زردكوه لرستان من، بي آب و علف جان ميدهند و شبانه پروژه انتقال آب "بهشت آباد" براي منطقه اي ديگر اجرا ميشود، پوزش مي طلبم. مباد آنروز كه در هم آميزد؛ شوري آبشان و تلخي عدالتشان.

- من از اينكه "مافه گه" پدرانم را زير انبوهي از آبهاي سد كارون (صفر تا بي نهايت) به نظاره نشسته ام و نابودي فرهنگم بهاي توليد برق شد، پوزش مي طلبم.

آري .... از قديم گفته اند: "بخشش از بزرگان است" و بايد ببخشيد لاجرم. بايد پيش از اين مي گفتم يا تو بايد پيش ميدانستي!